Logowanie/Rejestracja

Zapraszamy do rejestracji konta na stronie 3Dcax.pl !

 

 

 

 

 

Korozja, ochrona przed korozją

 

 

 

korozja1

 

 

 

Korozja jest to proces niszczenia metali i stopów pod wpływem chemicznego lub elektrochemicznego oddziaływania środowiska.


Podstawowe rodzaje korozji ze względu na geometrię i lokalizację obszarów zmian korozyjnych:

 

  • korozja ogólna (równomierna lub nierównomierna)
  • korozja międzykrystaliczna
  • korozja wżerowa (pitting)
  • korozja selektywna
  • korozja szczelinowa
  • korozja gazowa
  • korozja wodorowa
  • pękanie korozyjne


W zależności od środowiska, w którym dany metal się znajduje wyróżniamy jeszcze:

 

  • korozję atmosferyczną
  • korozję ziemną
  • korozję gazową (suche, gorące gazy)
  • korozję wodną (np. w wodzie morskiej)


Skutkiem procesów korozyjnych jest niszczenie metalu, które obserwuje się na powierzchniach w postaci stałych produktów reakcji jak np. rdza czy zgorzelina. Jeżeli produkty reakcji odpadają od powierzchni metalowej obserwuje się wtedy nierówności powierzchni lub wżery.


Jednostki szybkości korozji


- jednostka ubycia masy - wyraża ubytek 1 grama metalu na m2 powierzchni na dobę

 

korozja2


delta m - różnica masy próbki przed i po próbie korozyjnej [g]
s - powierzchnia próbki [m2]
t - czas trwania próby korozyjnej
- jednostka szybkości przeciętnego zużycia przekroju Vp - zmniejszenie wymiaru poprzecznego próbki o 1 mm w ciągu roku

korozja3

d - gęstość metalu [g/cm3]
- jednostka procentowa szybkości korozji Vf - procent zmiany badanej własności fizycznej w ciągu doby lub całego roku

korozja4

Wo - wartość badanej własności fizycznej przed próbą
W - wartość badanej własności fizycznej po próbie
t - czas trwania próby


Ochrona przed korozją


- modyfikacja środowiska korozyjnego - polega na usuwaniu składników korozyjnych ze środowiska w którym pracują lub są magazynowane wyroby, przykładem może być obniżenie wilgotności powietrza przez osuszanie lub podwyższenie temperatury w pomieszczeniu
- zastosowanie inhibitorów anodowych - hamują anodowy proces roztwarzania metalu, do tej grupy należą: chromiany, azotyny, ortofosforany, krzemiany i benzoesany
- zastosowanie inhibitorów katodowych - hamują katodowy proces depolaryzacji, przykładem może być wodorowęglan wapnia lub siarczan cynku - utworzone na powierzchni metalu hamują dalszy proces utleniania
- zastosowanie inhibitorów mieszanych (organicznych) - inhibitory adsorpcyjne zdolne hamować równocześnie procesy anodowe i katodowe
- ochrona elektrochemiczna katodowa - polega na takiej zmianie potencjału elektrodowego na granicy metal - środowisko, która powoduje zahamowanie lub ograniczenie szybkości rozpuszczania metalu.

korozja5

Przesunięcie potencjału w stronę katodową powoduje uzyskanie stanu odporności metalu, w stronę anodową - stanu pasywności.

  • ochrona elektrochemiczna anodowa - korozję można zahamować poprzez podwyższenie potencjału elektrodowego próbki do wartości, w której powstaje termodynamicznie trwała faza
  • powłoki ochronne - stosowane jako ochrona czasowa lub trwała, stosuje się powłoki izolujące, ekranujące, nieorganiczne i organiczne.

 

 

 

 

Metale ciężkie - przegląd, oznaczenia, stopy miedzi

 

metale0

 

 

 

 

 

 

 

Metale ciężkie to pierwiastki o gęstości większej od 4,5 g/cm3. W reakcjach chemicznych wykazują tendencję do oddawania elektronów, a w stanie stałym i ciekłym charakteryzują się dobrą przewodnością cieplną i elektryczną.


Właściwości metali ciężkich


• posiadają połysk metaliczny.
• mają wysoką temperaturę topnienie i wrzenia.
• są kowalne i ciągliwe, a ich pary są najczęściej jednoatomowe.
• wykazują właściwości redukujące.


Do metali ciężkich zaliczamy: Cu (Miedź), Co (kobalt), Cr (chrom), Cd (kadm), Fe (żelazo), Zn (cynk), Pb (ołów), Sn (cyna), Hg (rtęć), Mn (mangan), Ni (nikiel), Mo (molibden).


Przegląd wybranych metali ciężkich:


1. Szkodliwych dla zdrowia:

 

  • kadm - bardzo toksyczny metal ciężki, wykorzystywany jest głównie do produkcji stopów, powlekania innych metali, produkcji barwników i pigmentów oraz akumulatorów kadmowo-niklowych.
  • ołów - wykorzystywany przy wyrobie amunicji, łożysk, produkcji akumulatorów samochodowych i szkła kryształowego. Do organizmu dostaje się głównie z powietrzem, wodą czy żywnością.
  • rtęć - występuje w procesach hutniczych, produkcji baterii i lamp oraz przy spalaniu odpadów. Rtęć pochłaniana jest przez nasz organizm poprzez skórę oraz układ oddechowy.


2. Korzystnych dla zdrowia:

 

  • cynk - niezbędny do syntezy insuliny białek, formowania się kości, pomaga przyswajać żelazo.
  • miedź - niezbędna w syntezie hemoglobiny, formowania się kości, pomaga przyswajać żelazo i bierze czynny udział w utwardzaniu kolagenu.
  • żelazo - bierze udział w procesach utleniania

 

Stopy miedzi


- stop miedzi z cynkiem - mogą być jednofazowe (stosowane do wyrobu części pracujących w ruchu obrotowym oraz na kształtowniki) lub dwufazowe (stosowane do produkcji elementów ślizgowych i w przemyśle okrętowym)

metale1

- stop miedzi z niklem - oporowy, odporny na korozję
- stop miedzi z cyną - dobra odporność na wodę morską

metale2

- stop miedzi z aluminium - dobra odporność na kwasy utleniające i wodę morską

metale3

- stop miedzi z berylem - brak skłonności do iskrzenia, zastosowanie jako przewody trakcji elektrycznej, przewody spawalnicze, szczotki silników elektrycznych

metale4

- stop miedzi z krzemem - wykorzystywany przy obróbce plastycznej i w odlewnictwie na wirniki pomp, koła cierne i zębate
- stop miedzi z manganem - stosowany przy śrubach okrętowych, łopatkach turbin

 

 

 

 

Technika odlewnicza - modele, budowa, skurcz odlewniczy

 

technikaodlewnicza

 

 

Odlewnictwo – proces technologiczny wykonywania przedmiotów metalowych poprzez wypełnianie form odlewniczych stopionym metalem.  

 

odl1

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

Model odlewniczy jest pomocniczym przyrządem o kształcie zewnętrznym odlewanego przedmiotu z pewnymi zmianami podyktowanymi względami odlewniczym . Wymiary modelu powiększone są  o wielkości skurczu metalu w czasie krzepnięcia.

 

Pod względem konstrukcyjnym modele możemy podzielić na grupy:

 

  • naturalne (bezpośrednio odtwarzające kształt odlewu): dzielone: z częściami odejmowanymi
  • właściwe (pośrednio odtwarzające kształt odlewu): niedzielone: Bez części odejmowanych
  • uproszczone: -częściowe: przesuwane, odcinkowe, szkieletowe, przymiary kontrolne, modele-klocki wzorniki: z pionową osią obrotu, z poziomą osią obrotu

 

Do formowania ręcznego, czyli do produkcji jednostkowej i małoseryjnej wykonuje się je z drewna. Znacznie bardziej trwałe są modele metalowe wykonywane najczęściej ze stopów aluminium, miedzi i żeliwa.

 

Modele odlewnicze naturalne

 

odl2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Model naturalny niedzielony; a) bez części odejmowanej, b) z częścią odejmowaną:  1 – część odejmowana 

 

Modele odlewnicze niedzielone  

 

odl3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

a) bez części odejmowanej, b) z częścią odejmowana

 

Modele odlewnicze dzielone

 

odl4

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

a) bez części odejmowanej, b) z częścią odejmowaną, 1 – płaszczyzna podziału

 

Modele odlewnicze dzielone

 

odl5

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 odl6

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

a) bez części odejmowanej, b) z częścią odejmowaną

 

Modele odlewnicze uproszczone

 

odl7

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

a) model szkieletowy i przekrój odlewu; b) wzornik o pionowej osi obrotu; c) wzornik o poziomej osi obrotu, d) wzornik przesuwany; e) wzornik segmentowy f) modele klocki; g) przymiary kontrolne

 

Skurcz odlewniczy

 

Skurczem odlewniczym nazywamy zmniejszenie się wymiarów liniowych odlewów w skutek krzepnięcia i stygnięcia wyrażone  w procentach.  

 

odl8

 

gdzie:

s – skurcz w %

l1 – długość pomiarowa wnęki formy

l2 – długość pomiarowa po zakrzepnięciu i ostygnięciu do temperatury otoczenia

 

Rozróżnia się skurcz swobodny i skurcz hamowany.

 

odl9

 

Funkcje trygonometryczne

 

 

 

 

 

 

Sinus (sin) - stosunek długości przyprostokątnej a leżącej naprzeciw tego kąta (w tym przypadku α) i długości przeciwprostokątnej c.

 

Cosinus (cos) - stosunek długości przyprostokątnej b przy kącie α i przeciwprostokątnej c.


Tangens (tan lub tg) - stosunek długości przyprostokątnej a leżącej naprzeciw kąta α i długości przyprostokątnej b przyległej do kąta.


Cotangens (ctg) - najprościej mówiąc jest to odwrotność tangensa, stosunek długości przyprostokątnej b przyległej do kąta α i długości przyprostokątnej a leżącej naprzeciw kąta α

 

 

 

sin1

 

 

 

Wartości funkcji trygonometrycznych

 

sin2


Wykresy funkcji


Sinusoida y = sin x

sin3





Cosinusoida y = cos x

sin4





Tangensoida y = tg x

sin5




















Cotangensoida y = ctg x

 

sin6

 

 

 

Twierdzenie sinusów i cosinusów


Twierdzenie sinusów


W dowolnym trójkącie, stosunek długości boku do sinusa kąta leżącego na przeciw tego boku jest równy średnicy okręgu opisanego na tym trójkącie.

 

 

 

twsin1

 

 

twsin2

 

 

 

 

 

 

 

 

Twierdzenie sinusów dla sfery


W trójkącie sferycznym o bokach długości a, b, c i kątach dwuściennych leżących naprzeciw tych boków α, β, γ zachodzi:

 

twsin3

 

Twierdzenie sinusów dla czworościanu


Jeśli a, b ,c ,a' ,b' ,c' są długościami krawędzi czworościanu przy czym primowane leżą naprzeciw odpowiednich nieprimowanych, oraz jeśli α ,β ,γ ,α' ,β' ,γ' są kątami krawędziowymi przy analogicznych krawędziach to:

 

twsin4

 

Twierdzenie cosinusów


Dla dowolnego trójkąta, prawdziwe są następujące związki:

 

 

twsin5twsin6

 

 

Twierdzenie cosinusów dla sfery


w trójkącie sferycznym o bokach długości a, b, c i kącie dwuściennym γ leżącym pomiędzy bokami a i b, zachodzi:

 

twsin7

 

Twierdzenie cosinusów dla czworościanu


w dowolnym czworościanie o wierzchołkach A, B, C, D przez PX oznaczmy pole ściany leżącej naprzeciw wierzchołka X, a przez kąt XY oznaczmy kąt między ścianami leżącymi naprzeciw wierzchołków X i Y; wtedy zachodzi:

 

twsin8

 

 

 

Zapis tolerancji kształtu i położenia

 

Dane tolerancji wpisuje się w ramkę prostokątną podzieloną na dwa pola, w lewym polu umieszcza się znak tolerancji, w prawym jej wartość liczbową. Przed wartością liczbową tolerancji w szczególnych przypadkach podaje się dodatkowo znak pola tolerancji (np. symbol R, jeżeli wartość liczbowa tolerancji jest promieniem walcowego lub kołowego pola tolerancji).

 

 

tol1


Sposoby umieszczania ramek względem tolerowanych przedmiotów

 

tol2

 

 

 

 

  

 

 

Grot strzałki trzeba rysować zawsze w tym kierunku, w którym odchyłka ma być mierzona. Ramkę powinno się rysować w położeniu poziomym, ale w niektórych przypadkach można zrobić wyjątek od tej reguły.

 

tol3

 

Wartość liczbowa tolerancji odnosi się do całkowitej długości lub pola tolerowanego elementu przedmiotu. Jeżeli tolerancja ma obowiązywać na mniejszej długości lub na części pola powierzchni to tę długość podaje się oddzielając zawartość tolerancji pochyłą kreską i wpisuje się wartość długości lub pola.

 

tol4

 

Jeżeli na rysunku powtarza się ta sama tolerancja to oznaczenie podaje się tylko raz, prowadząc odgałęzienia linii łączącej do wszystkich jednakowo tolerowanych elementów.
Przykłady tolerancji kształtu:

 

tol5

 

 

 

 

 

 

 

 

Tolerancje położenia


W przeciwieństwie do tolerancji kształtu, która dotyczy tylko jednego elementu przedmiotu, tolerancja położenia jest zawsze związana z dwoma jego elementami: elementem tolerowanym i elementem odniesienia względem, którego określa się tolerancje położenia elementu tolerowanego. Element odniesienia zaznacza się czarnym trójkątem równobocznym i łączy się cienką linią z ramką tolerancji.

 

Przykłady tolerancji położenia

 

tol6

 

tol7

 

 

 

 

Wzory pola i obwody figur płaskich

 

Obwodem wielokąta będzie suma długości wszystkich jego boków. Aby otrzymać obwód należy zmierzyć i dodać do siebie wszystkie boki danej figury.

 

 

 

Pole powierzchni figury jest miarą, przyporządkowującą figurze nieujemna liczbę charakteryzującą jej rozmiar. Najogólniej mówiąc, pole powierzchni jest to ilość kwadratów pokrywających daną figurę.

 

Wzory na pola i obwody

 

pole1 pole11
pole2 pole22
pole3 pole33
pole4 pole44
pole5 polepoprawka1
pole6 pole55
pole7 pole66
pole8 polepoprawka2
pole9 polepoprawka3

 

 

szlifowanie szlifierki

Charakterystyka obróbki - szlifowanie i szlifierki

 

Szlifowanie - jest jednym ze sposobów obróbki ściernej. Polega na usuwaniu naddatku obróbkowego za pomocą ściernic - narzędzi o nieokreślonej liczbie i kształcie ostrzy. Umożliwia, w odróżnieniu od innych sposobów obróbki skrawaniem, obróbkę materiałów o dużej trwałości. Szlifowanie jest stosowane do obróbki zgrubnej z dużą wydajnością oraz do obróbki wykańczającej różnych przedmiotów.

Czytaj więcej: Szlifowanie - rodzaje szlifowania - szlifierki

Wkręty do blach

Wkręty do blach; blachowkręty - poradnik mechanika,  charakterystyka blachowkrętów - rodzaje wkrętów

 

 

Blachowkręt jest rodzajem wkręta mocowanym do blachy. Blachowkrętów najczęściej używa się do łączenia blachy z elementami na które nie działa bardzo duża siła i obciążenia. 

 

 

 

 

 

 

 

 

Stosowanie wkrętów do blach..

 

Łączenie elementów przy pomocy blachowkrętów jest szybkie w montażu.

 

W przypadku kiedy przewiduje się potrzebę wielokrotnego odkręcania i przykręcania części lub przewidziane są wielkie obciążenia należy jednak stosować śruby z nakrętkami

 

Zawsze należy pamiętać aby przed wkręcaniem wkręta wykonać wywiercenie otworu o średnicy mniejszej od średnicy blachowkręta.

 

Blachowkręty od wkrętów przeznaczonych do użycia podczas łączenia np. drewna odróżnia na ogół większa twardość materiału.

 

Blachowkrętów również można używać do łączenia elementów z tworzyw sztucznych.

 

 

 

Wkręty samogwintujące do blach - blachowkręty - tabele

 

 

Nazwa Norma Rysunek Zakres wymiarowy

 

 

Wkręt samogwintujący do blach

 

z łbem stożkowym

 

 

PN-79/M-83102

 

 

DIN 7972

 

Typ C                                    Typ F

 

wkręty do blach

 

 

 

 

ST 2,9 x 6.5, 9.5 ,13, 16, 19, 25

 

 

ST 3,5 x 6.5, 9.5 ,13, 16, 19, 25, 32, 38

 

 

ST 3,9 x 9.5 ,13, 16, 19, 25, 32, 38

 

 

ST 4,2 x 9.5 ,13, 16, 19, 25, 32, 38

 

 

ST 4,8 x 9.5 ,13, 16, 19, 25, 32, 38, 42, 50

 

 

ST 5,5 x 13, 16, 19, 25, 32, 38, 42, 50

 

 

ST 6,3 x 13, 16, 19, 25, 32, 38, 42, 50

 

 

Wkręt samogwintujący do blach

 

z łbem stożkowo-soczewkowym

 

 

PN-79/M-83104

 

 

DIN 7973

 

Typ C                                    Typ F

 

 wkręty do blach

 

 

Wkręt samogwintujący do blach

 

z łbem walcowym

 

 

PN-79/M-83106

 

 

DIN 7971

 

Typ C                                    Typ F

 

 blachowkręty

 

 

Wkręt samogwintujący do blach

 

z łbem stożkowym

z wgłębieniem krzyżowym


 

PN-79/M-83114

 

 

DIN 7982

 

 

 

 

Typ C                                    Typ F

 

 

wkręty do blach

 

Wkręt samogwintujący do blach

 

z łbem stożkowo-soczewkowym

z wgłębieniem krzyżowym


 

PN-79/M-83115

 

 

DIN 7983

 

Typ C                                    Typ F

 

 

blachowkręty

 

 

Wkręt samogwintujący do blach

 

z łbem walcowym wypukłym

z wgłębieniem krzyżowym


 

PN-79/M-83116

 

 

DIN 7981

 

Typ C                                    Typ F

 

blachowkręty

 

Wkręt samogwintujący do blach

 

z łbem sześciokątnym


 

 

PN-92/M-83101

 

 

DIN 7976

 

Typ C                                    Typ F

 

wkrety do blach

 

 

 

 

 

Wkręty samogwintujące do blach:


- z łbem walcowym
- z nacięciem rowkowym

 

Materiał: stal

Norma PN-79/M-83106
DIN 7971

 

wkręty samogwintujące do blach - blachowkręty

 

d

2,9

3,5

3,9

4,2

4,8

5,5

D

5,6

7,0

7,5

8,0

9,5

11

k

1,8

2,1

2,25

2,4

3,0

3,2

L

6,5-22

6,5-25

6,5-32

9,5-32

9,5-38

13-38

Wkręty samogwintujące do blach:


- z łbem walcowym wypukłym
- z wgłębieniem krzyżowym

 

Materiał: stal

Norma PN-79/M-83116
DIN 7981

 

wkręty samogwintujące do blach - blachowkręty

 

d

2,9

3,5

3,9

4,2

4,8

5,5

D

5,6

7,0

7,5

8,0

9,5

11

k

2,4

2,6

2,8

3,1

3,7

4,0

L

6,5-22

6,5-25

6,5-32

9,5-32

9,5-38

13-38

Wkręty samogwintujące do blach:


- z łbem stożkowym płaskim
- z nacięciem rowkowym

 

Materiał: stal

Norma PN-79/M-83102
DIN 7972

 

wkręty do blachy - blachowkręty - wkręty samogwintujące - rodzaje wkrętów

 

d

2,9

3,5

3,9

4,2

4,8

5,5

D

5,5

7,3

7,5

8,4

9,3

10,3

k

1,7

2,35

2,3

2,6

2,8

3,0

L

6,5-25

9,5-25

9,5-25

13-32

13-38

16-38

Wkręty samogwintujące do blach:


- z łbem stożkowym płaskim
- z wgłębieniem krzyżowym

 

Materiał: stal

Norma PN-79/M-83114
DIN 7982

 

 wkręty samogwintujące do blach - blachowkręty

 

d

2,9

3,5

3,9

4,2

4,8

5,5

D

5,5

7,3

7,5

8,4

9,3

10,3

k

1,7

2,35

2,3

2,6

2,8

3,0

L

6,5-25

9,5-25

9,5-25

13-32

13-38

16-38

Wkręty samogwintujące do blach:


- z łbem stożkowym soczewkowym
- z nacięciem rowkowym

 

Materiał: stal

Norma PN-79/M-83104
DIN 7973

 

wkręty samogwintujące do blach - blachowkręty

 

d

2,9

3,5

3,9

4,2

4,8

5,5

D

5,5

7,3

7,5

8,4

9,3

10,3

k

1,7

2,35

2,3

2,6

2,8

3,0

L

6,5-25

9,5-25

9,5-25

13-32

13-38

16-38

Wkręty samogwintujące do blach:


- z łbem stożkowym soczewkowym
- z wgłębieniem krzyżowym

 

Materiał: stal

Norma PN-79/M-83115
DIN 7983

 

wkręty do blachy - blachowkręty - wkręty samogwintujące - rodzaje wkrętów

 

d

2,9

3,5

3,9

4,2

4,8

5,5

D

5,5

7,3

7,5

8,4

9,3

10,3

k

1,7

2,35

2,3

2,6

2,8

3,0

L

6,5-25

9,5-25

9,5-25

13-32

13-38

16-38

lutowanie kohezja

Charakterystyka połączeń lutowanych i sposoby lutowania

 

Połączenia lutowane tworzy się poprzez łączenie metali w stanie stałym, za pomocą roztopionego metalu (spoiwa np. cyna), nazywanego "lutem". Luty mają niższą temperaturę topnienia od materiału elementów łączonych.

Czytaj więcej: Lutowanie - cyna - połączenia lutowane

nakretki, nakretka, nakretka wymiary

Nakrętki wymiary, tabela

 

Nakrętki są elementami z gwintem wewnętrzym. Wymiary nakrętek sześciokątnych.

Czytaj więcej: Nakrętki, wymiary nakrętek, nakrętki sześciokątne

tabela wytrzymałości śrub i wkrętów

Poradnik mechanika - Klasa własności mechanicznych elementów złącznych, tabela wytrzymałości śrub i wkrętów

 

Klasa własności mechanicznych określa wytrzymałość elementów złącznych (śrub czy wkrętów). Oznaczenie to jest informacją o nominalnej wartości wytrzymałości na rozciąganie (Rm) a także  nominalnej wartości granicy plastyczności (Re).

 

 

 

 

 

 

 

Oznaczenia wytrzymałości śrub i wkrętów

 

 

Stosuje się 10 klas śrub - 3.6; 4.6; 4.8; 5.6; 5.8; 6.8; 8.8; 9.8; 10.9; 12.9

Oznaczenie to znajdziemy na większości łbach śrub i wkrętów.

Norma PN-EN-ISO-898-1

 

 

Poradnik mechanika - tabela klas własności mechanicznych - wytrzymałość  śrub i wkrętów

 

 

Własności mechaniczne
Klasa własności mechanicznych ( wytrzymałość śrub i wkrętów )
3,6
4,6
4,8
5,6
5,8
6,6
6,8
8,8
10,9
12,9
d<M16
d>M16

Wytrzymałość na rozciąganie Rm [MPa]

nom

300

400

500

600

800

800

1000

1200

min

330

400

420

500

520

600

800

830

1040

1220

Twardość

HV

Min

95

120

130

155

160

190

230

255

310

372

Max

220

250

300

336

382

434

HB

Min

90

114

124

147

152

181

219

242

295

353

Max

209

238

285

319

363

412

HRB

Min

52

67

71

79

82

89

-

Max

95

99

-

HRC

Min

-

20

23

31

38

Max

-

30

34

39

44

Twardość powierzchni

HV0,3

Max

-

320

356

402

454

Granica plastyczności Re [MPa]

nom

180

240

320

300

400

360

480

-

min

190

240

340

300

420

360

480

-

Umowna granica plastyczności [MPa]

nom

-

640

640

900

1080

min

-

640

660

940

1100